Het lichaam reist te paard, de ziel reist te voet…

Als je een wandelaar bent dan zou deze uitspraak je bekend kunnen zijn. Ik hou er van om te hiken, 2 of meer dagen te wandelen met mijn tent in de rugzak. Terwijl ik dan alleen ben voel ik tegelijk een grote mate van verbinding. Verbinding met de schepping, verbinding met mezelf en met mensen die ik in mijn hart met me mee draag. Het verbaasd me dan dat juist door me af te zonderen er verbinding tot stand komt.

Hierin ligt een paradox verscholen. Twee uitersten die elkaar nodig hebben, ze vormen een schijnbare tegenstelling. Door langzaam te gaan bereik je uiteindelijk meer. Door snel te gaan bereik je minder.

En snelle oplossingen, daar hebben we er genoeg van. De McDonalds die een maaltijd biedt waarvan je er na een uur nog één nodig hebt. De vele zelfhulpboeken met een afgebakend stappenplan. De deadlines op je werk. De belangrijkste punten uit het nieuws in één app. Toen ik nog op de middelbare school zat ging ik altijd voor het lezen van de samenvattingen, nooit voor het hele boek. En laatst begon ik aan een dieet en dan moeten de kilo’s er binnen één week van af zijn.

Diep van binnen weten we het wel: al het goede komt langzaam. En verandering druppelt je leven binnen. Tot de emmer een keer overloopt!

Dit geldt voor politieke veranderingen, spirituele veranderingen, lichamelijke en ook psychische veranderingen. Denk maar eens aan de inspanningen van Nelson Mandela tegen het apartheidsregime in Zuid-Afrika. Het heeft 40 jaar geduurd voor hij deel was van de eerste vrije, democratische verkiezingen. Denk maar eens aan Jezus die in drie jaar van zijn leven een groep mensen beïnvloedde die de wereld hebben veranderd. Of de profwielrenner die na 10 jaar fietsen zijn eerste koers wint, al die jaren zadelpijn en dan komt de overwinning.

Ook therapie en coaching is een reis te voet. Een reis naar binnen. En als je eenmaal onderweg bent dan weet je: dit wordt goed.